Gevangen in het systeem.
Na de trauma opleiding ben ik me meer gaan verdiepen in systemisch werk, we hebben al veel gewerkt met opstellingen tijdens de opleiding en dat voelt zo waardevol echt een toevoeging. Waarom? Omdat het voorbij de woorden gaat, dat wat we al jaren wegduwen, we meteen in gevoel zakken, zonder het te weten vanuit je brein.
Een opstelling nodigt je steeds uit tot loslaten en vertrouwen, durven aan kijken, ermee kunnen zijn en erkenning geven aan wat gezien wilt worden.
Verhelderend, respectvol en liefdevol begeleid.
Verstrikt
Er ontstaat altijd een bepaalde spanning als ik zelf een opstelling ontvang, omdat er delen in mij niet weten wat er gaat gebeuren, maar ik weet ook dat het heel veel kan verschuiven en uit ervaring voelt dat het helemaal ok is. Sam vraagt tijdens de laatste dagen van de opleiding: is er nog iemand die voelbaar nog een opstelling wil ontvangen?
Het vorige blok had ik al weten te voorkomen, omdat ik toen ik benoemde dat ik dat graag wilde… Maar er ontstaat een grote angst, mijn familie is geen pretje om over te hebben, het voelt alsof ik iedereen besmeur met olie, iedereen vergiftig als er ook maar iemand in de energie durft te staan. Ik weet nu dat dit al heel lang wordt gedragen in mijn familie, heel veel schaamte, leegte en eenzaamheid. Daar wil niemand het over hebben, stilzijgen is was er veel is geweest en ik niet meer wil volgen.
Tijdens de laatste dagen won niet de schaamte en angstige delen maar de nieuwsgierige en dapperen delen.
Ik ging het aan, iets waar ik al heel lang tegenaan liep werd daar zichtbaar en voelbaar. Met heel veel ruimte rust en vertrouwen gingen we de opstelling in.
Eindelijk kon ik zien hoe mijn familie en ik erbij verstrikt zat in het systeem, eindelijk echt kunnen rouwen om wat er was. Zelfmoord… Iets wat vaak lang doorwerkt in het systeem. Het laat vaak sporen na van shock, schuld, schaamte, angst en vooral dingen die niet gezegd mochten worden. Ja Cindy dat is waar je vandaan komt, dat en nog veel meer.
Ik wist dit allemaal al, maar het ook onder ogen durven zien en voelen is nog een verhaal apart. Het was zo waardevol, alsof er eindelijk ergens lucht kwam wat zo vast zat. Ik droeg een onzichtbaar gewicht, “we moeten sterk zijn en niet te veel voelen”.
De angst die ik zo goed ken, omdat zelfmoord iets breekt in het gevoel dat het leven te vertrouwen is. Alsof er continue ergens diep van binnen een alarm blijft aanstaan.
De Opstelling gaf me veel verdriet en tranen in diepe deling, eindelijk echt gezien mochten worden, rouwen om wie ze waren en om wat nooit echt gezien is of nooit werkelijk afgemaakt is. Mijn opa en mijn oom hebben beide gekozen voor zelf het leven te beëindigen. Dit heeft zoveel invloed op mijn familie gehad.
Ik weet dat de angst voor het leven en de wereld me soms nog grijpt- het is een reactie op een trauma dat nooit echt bedding heeft gekregen. De angst is iets wat ik kon zien in de opstelling en niet een teken is dat ik gevaar loop, maar een teken dat het systeem iets ernstig heeft meegemaakt. Zonder het te weten het kunnen voelen en alleen al het kijken en erkennen is waar mijn heling meer en meer mocht ontstaan.
Waar durf jij te kijken van wat je familie niet durfde?
Je hoeft hierin niet sterk te zijn, dit soort verdriet en angst wil gezien worden, niet opgelost.
Zelfmoord in een familiesysteem gebeurt vaak omdat er te veel was om te voelen, en te weinig ruimte om te uiten. Ik weet nog dat mijn oom zich nooit begrepen voelde, dan voelde ik me ook altijd schuldig en ging ik nog beter mijn best doen. Ik voelde ook vaak dat mijn verdriet groter was dan alleen mij, dat ik verstrikt zat in het systeem.
Dit is niet een continu gevoel, maar vaak als het getriggerd wordt tijdens stress, vermoeidheid, momenten van geluk, de toekomst of juist niks… Dat kende het systeem niet, ik mag er verandering in brengen en het opnieuw leren in zachtheid, begripvol, eervol en samen in vertrouwen ♥ Zonder het te moeten begrijpen of hard te werken.
Liefde voor het systeem, liefs Cindy