Tijdens de start van mijn vakantie (17-08) kwam mijn vader in het UMC Utrecht te liggen, pap had al aan zijn ichaam gevoeld dat er iets niet goed was. En had op de terugweg vanuit Texel om een consult gevraagd. Wat voelde het fijn om de ruimte en de tijd vrij te hebben om de zorg en aandacht te kunnen geven aan mijn vader en mijn moeder. Had ik al een voorgevoel en had ik daarom nog geen vakantie geboekt? Hoe dan ook het was fijn om thuis te zijn en naar Utrecht te kunnen gaan wanneer het kon. Mijn vader werd onderzocht omdat hij zich echt niet lekker voelde, dat werd bevestigd met uiterst zeldzame schimmel op de longen, een bacterie in de darmen en een hele slechte en verzwakte werking van de nieren. Hij is al jaren bekend bij het UMC omdat hij al 6 jaar Amyloïdose heeft, omdat daar zijn specialisten zitten ben ik blij dat hij daar wordt opgenomen, daar weten ze wat ze doen.
Zoals de dokter ons waarschuwde ging dit een heel zwaar traject worden, zette we ons schrap en gingen we ervoor. Heel moeizaam en iedere dag werd pap zwakker en zwakker door de zware medicatie die hij kreeg, dit was een heel zwaar en moeilijk begin van 2 weken, daarna kwam er nog een abces in de buik bij en als donder slag bij (heldere hemel) werd er na 2,5 weken de uitslag van het beenmerg bekend gemaakt.
De grond verdween onder mijn voeten vandaan, papa had nog maar 1 tot 6 weken te leven……
We kunnen niks meer voor u betekenen meneer van den Heuvel, u heeft MDS (geen aanmaak van rode/witte bloedlichaampjes en bloedplaatjes) daar kunnen we niks meer aan doen. U kunt naar een hospice of naar huis voor uw laatste fase vertelde de specialisten. Naar huis, ik wil naar huis zei papa. Wat een verdriet, wat een tranen, wat een liefde, wat een dankbaarheid, wat een achtbaan van emoties en opeens een onwerkelijke wereld. Mijn leven veranderde in een roes, ik kon er nog geen woorden aan geven en voelde te heftig. Neeee!!!! mijn papa, dan kan ik nooit meer samen naar Texel , nooit meer…….
Je weet dat je dit een keer gaat meemaken, maar het komt altijd te vroeg.
Nu zijn we 16 dagen (17-9-2026) verder en iedere dag voelt als een cadeautje, we laten de natuur zijn gang gaan en papa heeft geen pijn of medicatie. We genieten van ieder moment samen, in de pijn en de heilige momenten, de helende en moeilijke momenten van overgave, machteloosheid, angst en vertrouwen. The Circe of life. Het voelt zo ongrijpbaar en de wereld staat even helemaal stil, waarschijnlijk raakt dit ook iets in jou als je dit leest omdat het leven hier zo fragiel voelt, weet dat dit er helemaal mag zijn, maar niks voor de ander of voor mij hoeft te dragen. Het is een intens fijn samen zijn, met verdriet, een lach, de herinneringen, wetend dat het heel moeilijk gaat worden en praktische zaken op orde te hebben en hard werken samen in de tuin.∞ Heel fijn en een cadeautje dat we samen het huis hebben mogen bouwen, en er nu zo fijn dichtbij ben ♥
Hij gaat momenteel hard achteruit, dus we hebben afgelopen dinsdag een ziekenzalving ritueel mogen ontvangen. Samen als gezin, intens voelbare woorden en trillingen vullen de kamer met licht en ik zie hoe papa daarin ieder woord opneemt. Daar in de handen van heling, met elkaar.
LEVEN, dood en dankbaarheid. Pas als we iets dierbaars bijna verliezen voelen we ineens nog zoveel meer hoeveel het voor ons betekent. Tijdens deze rit gebeuren kleine wondertjes, en genieten we intens van papa en elkaars aanwezigheid. Het maakt je zo bewust van leven en dood, ze liggen zo ontzettend dichtbij elkaar, maar de liefde die we nu delen en voelen die blijft, dat weet ik zeker, voor altijd.♥
Hoop betekend niet dat alles ok is, het betekend dat er nog meer te ontdekken valt…
Samen hoop blijven vinden in de hopeloosheid van het leven.